Pieśń XXIII i XIX
Pieśń XXIII [ Nie zawżdy piękna Zofija..] - Tematem tej pieśni jest przemijanie.Poeta podejmuje refleksję i wyowiada się w imieniu większej społeczności. Odwołuje się do cykli przyrody. Próbuje przekonać czytelników, że "Czas ucieka jako woda" i nikt nie może być wiecznie młody, tak jak w przyrodzie wszystko ma swoje miejsce i czas, a w końcu przemija, jednak ludzkie życie nie podlega prawu odradzania się. Pieśń XIX ("O drobrej sławie") - Poeta przekonuje, że Bóg postawił człowieka ponad zwierzętami, wtróżnił go spośród innych istot żyjących na Ziemi. Ludzie nie mogą więc ograniczyć się tylko do jedzenia i picia, nie mogą egzystować. Daje wskazówki, jak powinniśmy postępować. Człowiek może liczyć na sławę, gdy wykorzystuje swoje talenty i umiejętności nie tylko dla własnego pożytku, ale także dla dobra ogółu społeczeństwa, autor ryzykuje stwierdzenie, że dla dobrej sławy można stracić nawet życie. Poeta w pierwszej zwrotce pyta, czy jest toś, kto odrzuciwszy doczesne jest w stanie walczyć tylko o dobre imię.